De eeuwigheid aanraken

Maanlicht en sterrenhemel boven de Franse AlpenHet was zo’n nacht waarop ik de slaap maar moeilijk kon vatten. We hadden de avond nog tot laat in de bar doorgebracht en de gesprekken die we gevoerd hadden, bleven door mijn hoofd spoken. Na een tijdje trok ik mijn kleren aan, nam mijn statief en camera en verliet de kamer. Lees verder

Advertenties

Literatuur in de schuilkelder

De promotiecampagne voor De Schuilkelders van de Poëzie draait op volle toeren. Hieronder vind je een persbericht en flyer:

Een unieke locatie voor een bijzonder poëzieproject. Dat is wat de cursisten Literaire Creatie uit Aalst zochten én vonden. Op zaterdag 22 februari nemen zij je tijdens De Schuilkelders van de Poëzie mee voor een literaire tocht door de schuilkelders die onder de Academie voor Podiumkunsten verborgen liggen. 

Flyer Schuilkelders van de PoëzieFlyer Schuilkelders van de Poëzie2Al decennia lang staan de schuilkelders onder de Academie voor Podiumkunsten in Aalst te verkommeren. De sirenes van het luchtalarm uit de Tweede Wereldoorlog zijn al lang verstomd en ook de nucleaire dreiging uit het Oostblok is verdwenen. Tijd dus om de deuren van deze bijzondere locatie opnieuw open te gooien, vonden de cursisten Literaire Creatie van de Academie.

Op zaterdag 22 februari brengen zij de sfeer van de oude kelders weer tot leven. Onder leiding van docent Patrick Bernauw ontbinden ze er hun literaire duivels en engelen. Ze bieden je een blik in de bergtoppen én afgronden van de menselijke emoties, laten je genieten van de schoonheid en kracht van literaire teksten. De cursisten maken er een echt poëziehol van, in woord, beeld én geluid, met verrassende, literaire objecten en ietwat mysterieuze, begeesterde bewoners die je, onafhankelijk van je stemming, een instantportie geluk, troost en bevlogenheid brengen.

De Schuilkelders van de Poëzie worden een warm nest, een plek waar literatuur en literatuurliefhebbers kunnen schuilen, in alle geborgenheid, vol verwondering.

De Schuilkelders van de Poëzie

  • Waar? Academie voor Podiumkunsten (Schuilkelders), Vrijheidstraat 65, 9300 Aalst
  • Wanneer? Zaterdag 22 februari om 15.00, 15.30, 19.00 en 19.30 uur (vooraf inschrijven is wenselijk en kan via patrick.bernauw@gmail.com). De Schuilkelders van de Poëzie zullen ook van 16.00 uur tot 18.00 uur geopend blijven en toegankelijk zijn voor het publiek.
  • Toegang: € 5 (1 gratis consumptie inbegrepen)
  • Met werk van: Patrick Bernauw, Katherine Muylaert, Els Vermeir, Katrien Dierick,
    Jeroen Bernaer, Magali De Vlaeminck, Ellen Lanckman, Marc Troch, Jan Van Olmen,
    Hilde De Cock, Sarah Melis, Nathalie Segers

Meer info:

  • Patrick Bernauw, patrick.bernauw@gmail.com, 053 78 30 10
  • Jeroen Bernaer, jeroenbernaer@hotmail.com, 0479 53 07 21

Manifest / De blik van een kind

De eerste zin. Ieder schrijver is ernaar op zoek: dé perfecte eerste zin. Het is een zin die, als het even kan, de lezer met verstomming slaat, verbluft door zoveel schoonheid en subtiliteit. Het is een zin die alles zegt en toch niets, een zin die alle andere al in zich lijkt te dragen, als een heel universum dat samengebald zit in een Higgsdeeltje.

En toch… is een eerste zin niet meer dan een begin. Een kiem zeg maar, zoals dit manifest een kiem is. Je hebt een zaadje gevonden, waaruit iets moois kan groeien. En dus schrijf je verder, verwoed woorden aaneenrijgend tot zinnen, zinnen tot alinea’s, alinea’s tot hoofdstukken. Je schrijft jezelf een eind weg, keert terug op je stappen, schrapt en voegt toe, slaat een andere weg in, een zijpad misschien, maar komt steeds dichter bij je bestemming: een afgewerkte tekst, a thing of beauty, a joy forever.

Als schrijven vinden is, is het evenveel zoeken. Schrijven is als het leven zelf, een voortdurend onderweg zijn, een gestage zoektocht naar jezelf, jouw plek in de wereld. Het is geen gemakkelijke tocht en je mag er donder op zeggen dat je er niet zonder kleerscheuren vanaf zal komen. Je zal keuzes moeten maken, staand midden op het kruispunt, gewrongen tussen het hoofd en het hart. Je zal niet weten wat er komt en of je wel de juiste weg neemt. Maar als je blijft staan, zal je het nooit weten.

Ja, je zal jezelf ooit vastlopen, jezelf voor het hoofd willen slaan, maar dat geeft niet. Op een dag kom je op een pad dat je verder leidt dan je ooit had durven denken. Je zal versteld staan, de bestemmingen die je bereikt als je je eigen weg durft te gaan, de ervaringen die je opdoet als je je veilige haven verlaat.

Daarover gaat deze blog: over boven op een bergtop staan, de wereld aan je voeten, over dromen en ze waarmaken, over twijfel en durf, vasthouden en loslaten. Zelfs bij de meest doorgewinterde avonturier bonst soms de twijfel in het hart. Maar hij zet door, ziet niet om.

We moeten terug naar de roots. Weg van het gepieker, weg van de druk en de stress die het hedendaagse leven met zich meezeult. We moeten opnieuw leven met de gulzigheid en onbevangenheid van een kind, met een open blik, een open geest, verwonderd om zoveel schoonheid in de wereld. Pas dan vinden we wat we zoeken, zien we orde in de chaos, voelen we rust in het hoofd. Dát gevoel van vrijheid. Dat is leven. Dat is schrijven.