Aan het eind van de weg

Winternacht - fotografie - sneeuwlandschap - verlaten weg

Aan het eind van de weg staan ze te wachten. Ik voel hun blikken, koel en berekenend als die van raven. Hun gezicht is verwrongen tot een grijns, hun handen krommen zich tot klauwen. Zij weten hoe het verder gaat, zij weten waar het eindigen zal. Als de dood zijn ze, de dood voor het licht, dat weerkaatst en galmt in deze witte stilte. Maar ook zij kennen hun demonen, ze zijn slechts spiegels van een onverteld verlangen. Hun land is niet dat van oude mannen, noch dat van jonge dromers. Geen mens kent de wereld nog als op een winternacht een reiziger… naar het einde van de weg toe gaat.

At the end of the road
At the end of the road they stand awaiting. I can feel their cool and scheming eyes, as those of ravens. Their faces curl into grins, their hands into claws. They know how it goes, they know where it all ends. They are like death, death before the light, that glistens and reverberates in this all white silence. But they as well have their demons, they’re but mirrors of an untold longing. Their country is not meant for old men, nor young dreamers either. No man can bear knowledge of the world if on a winter’s night a traveller marches… down the end of the road.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s