Extreem dichtbij, onnoemelijk veraf

Je tuurt uit het raam, fronst de wenkbrauwen. Beneden, aan de overkant van de straat, scheurt een brandweerwagen voorbij, daarna nog één, daarna een ambulance. Al de hele morgen kijk je op bij elke nieuwe sirene die vanuit de verte weerklinkt. Je ziet ze voorbijkomen, de brandweer- en politiewagens, geagiteerd als bijen, ziet ze over de brug verdwijnen, over het kanaal, naar links, een kluwen van straten in.

Je keert je blik weer naar binnen. Je staart naar de cursor op je computerscherm. Hoe hij oplicht en weer verdwijnt, oplicht en weer verdwijnt. Je schrijft een artikel over vochtbestrijding. Je beseft hoe futiel het is, belachelijk haast, tegenover wat daarbuiten, over het kanaal, gebeurt. De beslissingen en uitkomsten van vandaag kunnen de loop van de geschiedenis veranderen, levens andere wendingen geven, kansen bieden of ontnemen.

Je voelt geen angst, hoegenaamd niet, maar je blijft stil, vol ontzag. Dit is vele malen groter dan je kan bevatten. Plots staat de wereld voor je deur, klopt hard aan. Alles wat je tot hiertoe gedaan hebt, al je dromen en verlangens, verzinken in het niets. Je aangename, onbezorgde leventje is eventjes verdwenen.

Je surft van de ene nieuwssite naar de andere, volgt het nieuws op de voet, ververst de pagina’s, opnieuw en opnieuw. Je wil weten, je wil begrijpen. In het kantoor hangt een vreemde stilte. Niemand praat.

Je ziet foto’s van zwaarbewapende agenten op een dak, met kogelvrije vesten en bivakmutsen. Er wordt een verdacht pakket gemeld enkele straten verderop. Later loopt nog een bommelding binnen in de buurt van de Wetstraat.

Je kijkt op Google Maps, berekent de afstand tussen de plek waar het allemaal gebeurt en waar jij zit. 1,7 km, in vogelvlucht misschien 500 meter. Je leest de namen van metrostations, anders zo vertrouwd, maar nu met een vreemde klank, alsof je ze nooit eerder hebt gezien.

Je denkt aan een ex-vriendin, die elke dag de metro neemt, op weg naar haar werk, en passeert onder de plek waar het allemaal gebeurt. Je hoopt dat ze veilig is.

De cursor knippert onverminderd. De wereld kijkt toe, jij ook. Je wacht, vol spanning. Extreem dichtbij, maar onnoemelijk veraf. De wereld draait, seconde per seconde, geluidloos maar razendsnel, in een universum waar niemand het einde van kent. Je hoopt dat straks de zon door de wolken breekt.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s