De verhalentafel

Het is laat op de avond en we zitten aan haar schrijftafel. Het is geen mastodont, met amper plaats voor vier stoelen, maar de tafel is wel ideaal geplaatst, midden in het vertrek. Literatuur als middelpunt van het leven.
Achter ons bevindt zich een volle boekenkast, daarnaast een uit de kluiten gewassen potplant.
‘Hier gebeurt het dus allemaal’, zeg ik. ‘Hier ontstaan de verhalen over Isa en haar vader.’
Ze knikt en glimlacht. ‘Exact op deze stoel, waar jij nu op zit. Met wat droevige pianomuziek, om me in de stemming te brengen.’
Ik glimlach.
‘Het is zwaar,’ zegt ze. ‘Je telkens opnieuw in te leven in je personages… Het eist emotioneel veel van je. Je draagt hun zorgen, alsof het die van jou zijn.’
‘Hoeveel van jezelf zit er in je personages?’
‘Je bedoelt of het verhaal hier en daar autobiografisch is?’
Ik knik.
‘Niet veel. Al sluipt er onvermijdelijk wel iets van jezelf in, van je eigen gedachten, je eigen emoties.’
‘Een schrijver kan de mens in zichzelf niet uitschakelen.’
Ze knikt. ‘Inderdaad.’
Even blijft het stil. Dan zegt ze: ‘Trouwens, als ik écht autobiografisch zou schrijven, zou het over heel andere dingen zijn.’
Over eindes en een nieuw begin, zo blijkt later. En over hoe goede momenten niet langer opwegen tegen de slechte, over huizen en tuinen en het verlies ervan, de angst voor een dertigste verjaardag misschien. Of over de zaak van een Armeense man die naar België kwam en een schijnhuwelijk aanging met een Belgische.
‘Acht jaar lang heeft hij bij die vrouw gewoond. En de dag nadat hij de Belgische nationaliteit had verworven, heeft hij zijn echte vrouw naar hier gehaald. Kan je je dat voorstellen, acht jaar lang van je geliefde gescheiden te zijn en op geen enkel moment contact met haar te kunnen hebben?’
‘Het lijkt bijna Liefde in Tijden van Cholera.’
‘Ja, inderdaad. Het mag eigenlijk niet, maar ik vind het zo romantisch, wat die man gedaan heeft. Ik krijg er nu nog kippenvel van.’
‘Zou eigenlijk een mooi verhaal zijn om te schrijven.’
‘Als je wil, mag jij het schrijven.’
‘Daar moet ik even over nadenken,’ zeg ik.
Ik staar naar de tafel. Het hout is al wat verweerd, donkere vlekken hebben zich erin gevormd. Op de bank in de hoek rekt een grijze kat zich uit.
Bijzondere verhalen ontstaan soms aan heel gewone tafels.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s